Çocuğum ben; oyun oynamaktır işim,

Sormayın oyuncağın nedir diye?

Ne bulursam odur derim, çünkü her şey benim…

Bir kumaş bulurum kırmızı!

İşte pelerinim …

İster uçarım artık;

Süpermenim…

İster küçük prenses;

Beyaz atlıyı beklerim…

Bir sopa mı budum? Kılıçtır kuşanılmış…

Seç!

İster Don Kişot ol, ister Malkoçoğlu…

Artık neresindeysen dünyanın…

Bir yastık ise kucağımdaki; odur bebeğim,

Masa altlarına kuruludur evim.

Çamurlardan yemek yaparım,

Gazoz kapaklarından tabak,

Sunarım hayalimde misafirlere…

Kimse bilmez düşümde

Nerelerdeyim kiminle gezerim…

Betül Çetinay

…

• Günaydın! Erkencisin yine?
• Otobüsün sesini duydum… Gitti mi yoksa?
• Dur koşma… Gitmedi daha burda!

Pencereden aşağıya bakıyorum, henüz hareket etmemiş… Oh çok iyi, kaçırmadım demek ki… Motoru ısıtıyor daha, bir yandan da koltukların arasını süpürüyor. Beni görecek mi acaba? El sallayabilecek miyim? Ah! bir yukarı baksa… Niye bu kadar yüksek ki evimiz… Oysa ikinci kattayız yalnızca… Üstümüzde bir de teras var, koskoca… Hadi bir bakıver, başını kaldırıp bir kez olsun, ne olur el sallayayım sana…

• Ne yapıyor o orada?
• Şu muavin yok mu? Ona el sallamak için kalkıyor bu saatte…
• Hay Allah yatsana be çocuk… Çok ararsın bu zamanları…
• Hiç sorma, bayramdan beri böyle, sabah akşam camda…

Doğruydu, bayramdan beri böyleydim. “Şehirden gelirken senin için almış” demişti ya abim mavi balonu… Fakat o sabah uyandığımda patlamıştı ya mavi balonum… Ne ağlamıştım bütün gün için için… Susturamamışlardı, hiçbir şey kâr etmemişti… Ne şekerler, ne çikolatalar… Bayram zehir olmuştu bana. Sonra dediler ki; “Şehre inen tek otobüsümüz Magirus ” artık evimizin önüne park edecek… İşte o zaman sustum. Nasıl sevindim, dindi bütün kederim… O gün bugündür sabahları çıkmadan sefere onu camda gözlerim. Yakalayıp, el sallarım ve sonra akşama tekrar dönüşünü beklerim…

Beş yaşındayım, ev halkının yapacak bir sürü işi var. Her gün kimi işinde, kimi okulda, kimi evde… Ama benimle oyun oynayacak kimse yok.  Sabahtan akşama kadar radyo açık yalnızca… Oyuncak mı? Ne bulursak artık, ne rast gelirse o günün kısmetine…

Evimizde biri camın önünde diğeri duvar dibinde olmak üzere iki divan vardı. Ben duvar dibindekini severdim. Ucuna oturdum mu bir kez, artık kendimi otobüs şoförü olarak hayal ederdim. Evdeki erkek terliklerinden üç tanesini ters çevirip, fren, gaz ve debriyaj pedalı yapmıştım. Bulduğum küçük bakır tepsi ise, otobüsün kocaman direksiyonuydu. Bütün gün hayal arkadaşım  (muavin)  ile gezer dururdum dünyayı.  İnsanları kurtarırdım kötülerden. Toprak altında yaşardım köstebekler gibi. Kimse bulamazdı beni. Saklanırdım, bilemezdi kimse yerimi… Bana ihtiyaç olmazsa hiç dışarı çıkmazdım. Çünkü ben gizli bir kahramandım…

Bugün annem izinli… Bana gelip ses yapmamamı söyledi. Çünkü arka odada sesini alacakmış teybe…  Bu hafta sonu abimin doğum günü, ona sürpriz yapacakmış…

Kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgârına
Ey ufuklar diyorum yolculuk var yarına
Ayrılık görünmüşken yar tutmuyor elimden
Misafirim bugün ben gurbet akşamlarına.

Annemin bu hicaz makamımdaki şarkıyı söyleyişini dinliyorum, nefesimi tutarak… Aşktan yanmış, ayrılığı tatmış kalbimle, içimden usulcacık mırıldanarak…

The post Kapıldım Gidiyorum Bahtımın Rüzgârına appeared first on Sanat Duvarı.

Bir türkü duyuluyor karanlık gecenin aydınlık seherinde… Eviç makamında, yücelerdeki gönüllerin yanık nağmeleriyle nereden geldiği bilinmeyen, ıssızlığın ta içinden…

Bağlamanın mütevazı bildik mızraplarına eşlik eden, onunla adeta hemhal olmuş klasik kemençenin hüzünlü ezgisine açıyorum gözlerimi. Rüyamın neresindeyim bilemiyorum, ama karakışın yüzümü yalayan soğuğuna inat, yorganı yüzüme kapatıp gördüğüm rüyayı unutuyorum. Yenisini kurabilirim nasılsa…  Güzel bir köyü hayal edebilirim mesela… Benim gibi sabahın bu vaktinde uyanmış, hiç bilmediğim ve belki de hiçbir zaman bilemeyeceğim bir hayatı süren bir başka çocuğu düşleyebilirim. Onun annesinin de benim ki gibi, radyoyu uyandırma alarmı olarak seçtiğini düşünebilirim pekâlâ… Ve işte şu anda aynı türküyü dinlediğimizi… Onun da sıcacık yataktan kalkmamak, okula gitmemek için benim gibi düşler kurduğunu, uykuya yenik düştüğünü…

TRT yurttan sesler korosunun sesi geliyor hafiften…

Sabahın seherinde ötüyor kuşlar
Balınan yuğrulmuş o sırma saçlar
Kudretten çekilmiş karadır kaşlar
İşte bu gönlümün cananı geldi

Seher vakti keklik çıkar kabana
Sallandıkça püskül değer tabana
Korkarım sevdiğim vara yabana
İşte bu gönlümün cananı geldi

Düşüm değişiyor aniden… Bir kız giriyor sahneye esmer güzeli, kaşları kara… Ardından genç, yağız yiğit bir delikanlı tıpkı filmlerdeki gibi… Uzaktan birbirlerine bakışlarında aşk kıvılcımları… Bir mendil düşüyor çağıl akan ırmağa… Delikanlı aldırmadan soğuğa, atlıyor suya, dalıp çıkarıyor mendili, bir çırpıda geliyor güzel kızın yanına, uzatıyor mendili. Kız mahcup, kız yüreği serçe yavrusu gibi pır pır, bir göz atıp gözlerine delikanlının koşarak uzaklaşıyor, yarlardan düşercesine tutkun… Kalakalıyor kızın ardından delikanlı, elinde mendil, gönlüne vurulmuş aşk okuyla, artık sevdalı…

Annemin sesi, kesiyor hevesimi…

• Hadi daha kalkmadın mı sen? Geç kalacaksın…

Duymazdan geliyorum onu, merak ediyorum ama ben bu masalın sonunu…

Bir diğer sahne açılıyor… Kız elinde tepsi, içinde kahve fincanları, köy evinde, misafir ağırlıyor…

Babası, annesi, tanımadığı kişiler ve bambaşka bir genç… Fincanları bırakıp gidiyor kız, ağlamaklı… Çaresiz yumup gözlerini kendi düşünü kuruyor ve ırmağa atlayan delikanlıyı hayal ediyor. Sadece bir kez görebildiği bu gözlere bırakıyor kendini… Tekrar ırmağa koşup varmak, onu bir kez daha görmek, keklik olup uçmak, yanına gitmek istiyor…

“İşte bu gönlünün cananı geldi” diyebilmek için…

• Sen hala kalkmadın mı?

Bu sefer sertleşen sesle irkiliyorum… Ama diyorum ki kendi kendime, ya kavuşamazlarsa, ya ayrılırlarsa. Ya kızı sevmediği kişiyle evlendirirlerse, içim içime sığmıyor. Ama annem kararlı, başımda beliriyor… Düşüm yarım, kaybolan sevdalar gibi, umutlarım yarım… Türkünün son notaları kulağımda, isteksizce kalkıyorum yataktan.

“İşte bu gönlümün cananı geldi”.

 Annemin yaktığı soba kadar, üzerinde kaynayan ıhlamur kadar sıcak bir hüzünle uyanıyorum bu sabaha… Kızarmış ekmek kokusundan yanık, ardından okunan sabâ makamındaki içli sabah ezanına…

Devamı gelecek…

The post Sabahın Seherinde Ötüyor Kuşlar appeared first on Sanat Duvarı.

Ne için yaşıyoruz? Neyin çabası bu? Bizi biz yapan hedeflerimiz mi, yoksa geri kafalı kurallarımız mı? Hayaller, bu kadar gereksiz mi gerçekten?

O gün bir kez daha anlamıştım ne hayallerim ne de hedeflerim gereksiz felan değil. Gerçek olmayı hakediyor. Çabaladım, uğraştım, kazandım. Ama kazanmasam bile yine de başarmıştım. Hep öyle olmaz mı zaten? Kazansan da kaybetsen de başarmış sayılırsın. Önemli olan gerçek olması değil zaten. Önemli olan hayallerinin peşinden koşabilmek. Bıkmadan yorulmadan, tüm cesaretinle…

17 yaşındaydım ve her şey çok saçmaydı. Sanki gözümü kapatıp açtım da her şey değişmiş gibi öyle yabancı hissettim kendimi. İlk kez kendime geldiğimi düşündüm ne yapıyordum ben. Sevmediğim bir okul, sevmediğim bir meslek, sevmediğim bir insan, sahte dostluklar ve hiç sevmediğim bir şehir… Hayatımdaki en önemli şeyin hayallerim olduğunu anladım. Hayallerimin hepsinde çok başarılı bir iç mimardım. Resim çizmeye karşı çok fazla ilgim vardı. Ama meslek lisesinde aşçılık bölümü okuyodum ve aşçı olacaktım. Beni tatmin eden tek şey aslında yemeklere sanatı koymaktı. Ama otelde staj yaptığımda anladım. Kazan kazan yemekler, çorbalar, börekler yapılıyor. Tek sanat, salatayı süslemeden ibaretti. Artık yetmiyordu. Sanat benim icin bu kadar degildi. Yani bu kadar anlamsız. Hic kimseyi dinlemeden o gun hayatimi degistirmeye karar verdim aşçı değil iç mimar olmalıyım. Okulu o sene bıraktım, lise 4’e geçecektim. Son bir senemdi ve biticekti. Ama biraktim ve açık liseye gectim. Ve bir iş buldum. Zor oldu ama buldum. Bir resim kursuna gidip kendimi geliştirdim. Tum engellere rağmen bunları yaptim. Neden düz liseye gectin? Aşçılığı niye biraktın? Niye resim kursuna gidiyosun? İç mimar olup ne yapacaksın? Hazır mesleğini bıraktın. Senden de bir şey olmaz. Sorumsuz… Çalışma, otur evinde YGS’ye çalıs vs… Hiçbirini dinlemedim. YGS’ye girdim ve 270’lerde bir puan aldım.

Benim için zaten puan değil yeteneğim önemliydi. Özel yetenek sınavları genellikle aşamalı olarak oluyor. Yani 9 – 10 gun arayla. İlk sınava girdim, güzel geçmişti. Resmimi güzel bir şekilde yapmıştım. Önce resmi çizdim, sonra hafif tonlamalar ve sonrasında da tonlamaları belirginleştir, son kontrolleri yap ve süre bitti. O an kendime başardım dedim, başardın Neslihan. Hedefim iç mimar olmaktı ama şimdiden başardığımı düşündüm. Artık yetiyordu, çok güzel resim çiziyordum ve kendi iç benliğimi artık resimlere dökebiliyordum. Tüm cesaretimle başarmıştım. Artık tasarımlarımı kağıda döküyordum. Ama bitmedi daha. 2. ve 3. aşama var. Ve bitirmem gereken 4 yıllık bir üniversite.

Olmalıydım, iç mimar kesinlikle olmalıydım. Ama 2. ve 3. aşamasına katılmadım. Çünkü benim istediğim değil o sene ailemin istediği oldu. O yuzden üniversiteye o sene gidemedim. Zaten iç mimarlık bölümü için özel yetenek sınavına girmek, ailemden gizlice yaptiğim bir şeydi; çünkü onların istediği gibi YGS’de o sene bankacılığı yazmıştım ve o üniversiteye gidecektim. Ama hala içimde susmayan bir ses iç mimar olmalıyım. Bankacılık bölümünü 4 yılın sonunda hem çalışıp hem de okuyarak bitirdim. Para da biriktirmiştim ve yine YGS’ye girip tercihimi yaptım. Kendimi çok geliştirmiştim ve artık ailemi de dinlemiyordum. O sene iç mimarlığı kazandım. Evet, kazandım. Ve boşa giden 4 yıldan sonra istediğim bölümdeyim.

İç mimarlığı iyi bir dereceyle bitirdim. Ben hayallerimi gerçekleştirdim.

İnsan hedefleri için yaşamalı. Geri kafalı insanlar kendilerinin yapamadıklarını bizim de yapamayacağımızı düşünürler. Başarmak istiyorsan söylenenlere sağır olmanız şart, gerisi zaten kendiliğinden gelir…

Bir şeyi başarmak istiyorsan önce hayal et. Çünkü hayatta hiçbir şey imkansız değildir. Ben bunu biliyordum ve başardım. Sen de başarabilirsin.

Mark Twain’in de dediği gibi; “O işin başarılmasının imkansız olduğunu bilmedikleri için başardılar.“

The post Hayallerinizden Asla Vazgeçmeyin..! appeared first on Sanat Duvarı.