Çok sevdiğim ve sanat ruhundan emin olduğum biri şöyle der; “Sanat toprak gibidir. Onu sever, ona bakar ve ilgi gösterirsen illaki bir gün sana ot dahi olsa bir bitki verecektir.”  Bence gayet iyi düşünülmüş, yaşanmışlık görmüş ve sonuna kadar haklı bir cümle. Günlük yaşamınızda sanatla ilgili bir şeyler yapmaya başladığınızda mutlaka buna benzer birçok şeyle karşılaşacaksınızdır. Eğer bu kadarı bana yetmez, inandıramadın beni derseniz hemen başka bir örneğe daha geçivereyim. Mesela gördüğü boş bir duvara, yapılması için beklenen sahne dekoruna inanılmaz resimler çizen bir resim öğretmeni, öğrencilerinin “hocam ben hayatta resim çizemem çok yeteneksizim” diye başlayan umutsuzluk cümlelerine şöyle yanıt verir; “Çocuklar resim asla yetenek işi değildir. Size göstereceğim birkaç teknikle çok rahat resimler çizebilirsiniz ve işiniz bittiğinde siz bile inanamazsınız.” der. Tabi ki yine sonuna kadar haklı ve yaşanmışlık görmüş bir cümle daha. Bakın işte örnekler git gide çoğalıyor. Tabi birde müzik dilemeyi çok seven ama cesaret edip de dilinden tek bir nota bile dökmeyenler var. Bu söyleyeceklerimde onlara gelsin. Şimdi çok bilindik bir şey yapalım kendinizi hemen boş ve eko yapan bir odaya atın ve parmaklarınızı diğer elinizin avucuna şaplatıverin bakın işte bir ses çıktı değil mi? Şimdi de parmaklarınızı diğer parmaklarınıza vurun tekrar ses çıkarabildiyseniz başarıyorsunuz demektir. Son olarak parmaklarınızı önce avucunuza sonra parmaklarınıza birde avucunuzun biraz altı olan, avucunuzla bileğinizin arasındaki yere vurun bunu seri bir şekilde yapmaya devam edin böyle yaparak bir süre sonra Beethoven’inin bir parçasını bile çalabilirsiniz. Aslında çok basit ama emek ve sevgi gerektiren bir iştir sanat. Sadece sabredin, “ben yapamıyorum” deyip umut kesmeyin, uğraşmaya devam edin, biraz daha çabalayın ve işin sonunu görün. Her şey bittiğinde içinizde duyduğunuz müthiş bir hisle kendinize şu sözü söyleyeceksiniz “ben bunu tekrar yapmalıyım.”

Birçok oyuncuya mesleğine nasıl âşık olduğu sorulduğunda genelde ilk sahneye çıktıklarında ki alkıştan bahsederler. Açıkçası pek inanılacak bir şey değil. Muhtemelen sizde herkes gibi “Bir tane oyuncu söyledi diğerleri de ondan duydu” diyorsunuzdur. Yanılıyorsunuz aslında o kadar çok haklılar ki. Bir alkış, küçük bir övgü veya tebrik emeklerinize değdi demeye yetiyor da artıyor bile. İçinizdeki sanat ateşini alevlendirmeye başlıyor. Bırakın kendinizi biraz her şey kendiliğinden oluyor zaten. Unutmayın “Her şey denemeye değerdir.”

The post Yeteneksiz Sanat appeared first on Sanat Duvarı.

Üzerimde bütün sesler sessizliğe dönüşmüş. Sokak boyunca ilerliyorum. Sokağın az ilerisinde bir köşeye kurulmuş üç kişi dikkatimi çekiyor. Enstrümanlarını hazırlıyorlar. Oraya doğru yürüyorum.

Grubun bir üyesi santurla başlıyor müziğe. Yanındaki kadın elindeki darbukayla hazırda bekliyor. Darbukaya vurmaya başlıyor. Darbukaya vuruşu sıklaştığı anda müziğe tamamen dahil oluyor. Bu dahil olma anı vücudunun bütünüyle müziğe ait oluşuydu. Ben böylesine bütünlük görmemiştim. Müziğin kendinden vazgeçiş olduğunu ilk kez bu kadar derin hissettim. Yüzündeki ifade, ellerinin darbukaya vuruşu, saçlarının savruluşu…

Sonra bu müzikle bütünleşme haline sesi de eklendi. Kadın bütün çıplaklığıyla müzikti. Bu inanılmaz bir şeydi, hayal edilemez bir şey. Sokak bu müziğin sesiydi. Kadın nota oldu, nota müzik…

Beethoven’ın Ay Işığı Sonatı

Eve doğru yürüyordum. Yağmur çiselemeye başladı. Sokak lambaları da yanmaya. Etraf kararıyordu. Eve girdim. Olanca hızımla odama ilerledim. Piyanonun başına geçtim. O kadın gibi müziğe ait olmak notaları bedenselleştirmek istedim. O an sadece bunu arzuladım. Camı açtım. Yağmur şiddetlenmiş. Cama vuran damlaların sesi, odanın içine savrulup düşen yağmur taneleri, gök gürültüleri hepsi birbirini takip etti. Gözlerimi kapattım. Ellerimi piyanonun tuşları üzerinde dolaştırmaya başladım. Parmak uçlarım hafifçe dokunuyordu notalara. Aklımdan geçenleri seslendirmeye başlayıp notalara daha sert dokundum.

‘Parmak uçlarıma hapsettim. Her birinin birbirinden kaçışıyla yükselen çığlıkları!

Devirler geçtim, her yanım vuruldu, susturdular!

Soğuk bedenler çöktü, dudağımda kalan izler silindi, elimdeki bütün çizgiler kesildi!’

Notalarla kelimelerim,parmak uçlarım, bedenim bütünleşti. Kendimi notalara bıraktım. Bir süre devam ettim. Ter kan içinde kaldı vücudum. Son notayla birlikte;

‘Yağmur bütün devirlere selam duracak!’.

Beethoven‘ın Ay Işığı Sonatı‘nı ışıksız bir gecede deliliğe doğru çalmıştım. Müzik deliliğin ışığıymış meğer…

Light İn Babylon – Hinech Yafa

Bahsi geçen kadının dahil olduğu grup ve parça Light İn Babylon-Hinech Yafa.

The post Sonattan Sızı appeared first on Sanat Duvarı.