Sevdam durulanıyor.

Yalnızlık doluyor odama aralık kapıdan.

Kusmamak için zor tutuyorum kendimi.

Dayanamıyorum.

Yalnızlığımı fotoğrafına buluyorum.

Ayrılık acısı eşit olmalı çünkü.

Sen hep böyle olsan diyorum. Başucumda.

Tek bir fotoğrafınla geçmişi yaşatsam.

Sonra fotoğrafın saatler süren bir bakış türü.

Sonra fotoğrafın kaynayan su gibi yarım kalmışlığıyla kendini bitiren bir şiirçe.

İnanır mısın? Yaşlanmayacağını bilsem seni sevmem.

Düşünmüyor değilim.

Başka birisini sevmeni, sevişmeni.

Ebenin içinden çıkardığı bebeğinin teninden acılarını silerken senin ilk defa anne olarak çocuğuna bakmanı.

Bunlar güzel şeyler elbette, acı çekerken bile.

Acının güzel olmayan yanları çoğunluktayken,

Senin sevincin istisnadır sevdiğim.

Dünyanın öbür yanı saydığım güzelliğini.

Bilinir, dokunulur, görülür sevdanı, öyle derinden hissetmek için şiir yazıyorum. Tanrı’yla yarışıyorum.

Yazdığım şiir biraz sen.

Yazdığım şiir çokca sen.

Yazdığım şiir hepten sen olunca,

Tanrı ondan daha iyi iş yaptığım için beni lanetliyor.

Cennete ve cehenneme inanmamın tek nedeni,

Seni cennette bulmam olurdu.

Fakat varsa eğer.

Ben çoktan cehennemliğim…

The post Taçlanmış Ayrılık appeared first on Sanat Duvarı.

Çocuğum ben; oyun oynamaktır işim,

Sormayın oyuncağın nedir diye?

Ne bulursam odur derim, çünkü her şey benim…

Bir kumaş bulurum kırmızı!

İşte pelerinim …

İster uçarım artık;

Süpermenim…

İster küçük prenses;

Beyaz atlıyı beklerim…

Bir sopa mı budum? Kılıçtır kuşanılmış…

Seç!

İster Don Kişot ol, ister Malkoçoğlu…

Artık neresindeysen dünyanın…

Bir yastık ise kucağımdaki; odur bebeğim,

Masa altlarına kuruludur evim.

Çamurlardan yemek yaparım,

Gazoz kapaklarından tabak,

Sunarım hayalimde misafirlere…

Kimse bilmez düşümde

Nerelerdeyim kiminle gezerim…

Betül Çetinay

…

• Günaydın! Erkencisin yine?
• Otobüsün sesini duydum… Gitti mi yoksa?
• Dur koşma… Gitmedi daha burda!

Pencereden aşağıya bakıyorum, henüz hareket etmemiş… Oh çok iyi, kaçırmadım demek ki… Motoru ısıtıyor daha, bir yandan da koltukların arasını süpürüyor. Beni görecek mi acaba? El sallayabilecek miyim? Ah! bir yukarı baksa… Niye bu kadar yüksek ki evimiz… Oysa ikinci kattayız yalnızca… Üstümüzde bir de teras var, koskoca… Hadi bir bakıver, başını kaldırıp bir kez olsun, ne olur el sallayayım sana…

• Ne yapıyor o orada?
• Şu muavin yok mu? Ona el sallamak için kalkıyor bu saatte…
• Hay Allah yatsana be çocuk… Çok ararsın bu zamanları…
• Hiç sorma, bayramdan beri böyle, sabah akşam camda…

Doğruydu, bayramdan beri böyleydim. “Şehirden gelirken senin için almış” demişti ya abim mavi balonu… Fakat o sabah uyandığımda patlamıştı ya mavi balonum… Ne ağlamıştım bütün gün için için… Susturamamışlardı, hiçbir şey kâr etmemişti… Ne şekerler, ne çikolatalar… Bayram zehir olmuştu bana. Sonra dediler ki; “Şehre inen tek otobüsümüz Magirus ” artık evimizin önüne park edecek… İşte o zaman sustum. Nasıl sevindim, dindi bütün kederim… O gün bugündür sabahları çıkmadan sefere onu camda gözlerim. Yakalayıp, el sallarım ve sonra akşama tekrar dönüşünü beklerim…

Beş yaşındayım, ev halkının yapacak bir sürü işi var. Her gün kimi işinde, kimi okulda, kimi evde… Ama benimle oyun oynayacak kimse yok.  Sabahtan akşama kadar radyo açık yalnızca… Oyuncak mı? Ne bulursak artık, ne rast gelirse o günün kısmetine…

Evimizde biri camın önünde diğeri duvar dibinde olmak üzere iki divan vardı. Ben duvar dibindekini severdim. Ucuna oturdum mu bir kez, artık kendimi otobüs şoförü olarak hayal ederdim. Evdeki erkek terliklerinden üç tanesini ters çevirip, fren, gaz ve debriyaj pedalı yapmıştım. Bulduğum küçük bakır tepsi ise, otobüsün kocaman direksiyonuydu. Bütün gün hayal arkadaşım  (muavin)  ile gezer dururdum dünyayı.  İnsanları kurtarırdım kötülerden. Toprak altında yaşardım köstebekler gibi. Kimse bulamazdı beni. Saklanırdım, bilemezdi kimse yerimi… Bana ihtiyaç olmazsa hiç dışarı çıkmazdım. Çünkü ben gizli bir kahramandım…

Bugün annem izinli… Bana gelip ses yapmamamı söyledi. Çünkü arka odada sesini alacakmış teybe…  Bu hafta sonu abimin doğum günü, ona sürpriz yapacakmış…

Kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgârına
Ey ufuklar diyorum yolculuk var yarına
Ayrılık görünmüşken yar tutmuyor elimden
Misafirim bugün ben gurbet akşamlarına.

Annemin bu hicaz makamımdaki şarkıyı söyleyişini dinliyorum, nefesimi tutarak… Aşktan yanmış, ayrılığı tatmış kalbimle, içimden usulcacık mırıldanarak…

The post Kapıldım Gidiyorum Bahtımın Rüzgârına appeared first on Sanat Duvarı.

Şimdi çölün ortasındaki bir Arap ülkesindeki lüks bir otel odasında yarı çıplak uzanmışken bunu düşünüyorum, her şey masal ya da hayal gibi. Ah benim burada ne işim var hissi, sonra anlamlıyla anlamsız birbirine karışıyor, Bilkent mühendislik diplomam, onur ve şeref öğrencisi ve pek ala bir curricula vitae. Akabinde banka hesabımda biriken dört ve beş haneli dolarlar..

Allahaşkına ne önemi var.

Birini, bir şeyi, bir şehri çokça özlemekteyim, yanlış anlama beni ama dudakların mesela, gerçekten yanlış anlama. TCK’ya göre ceza almamı gerektirecek çok hamlelerim var daha yapmadığım kuytu köşelerde. Sonra denizin kokusu, sahilin tozu, gözüme giren güneş. Limanda acele acele gemilerine mal taşıyan takunyalı yunanlılar, zafer kazanan komutanların sütun başlarındaki nişaneleri, sonra o devrin 3D sineması amfi tiyatrolar.

Birkaç bin yıldır bu topraklarda ticaret yapmakta, sarhoş olmakta ve şu çirkin deyişle aşk yapmaktayız. Kıyılarımıza gözyaşı ve kahkaha vurur, öteki kıyının evladı Nikos Kazancakis üstadın ne güzel yazmış, “Aleksi,’ dedi, ‘bak sana bir söz söyleyeceğim; küçük olduğun için anlamayacaksın; büyüyünce anlarsın. Dinle oğlum: Tanrı’yı yedi kat gökler ve yedi kat yer almaz; ama insanın kalbi alır. Onun için, aklını başına topla Aleksi, hayırduam seninle olsun, dikkat et, hiçbir zaman insan yüreğini yaralama!”

Yaralansa da yüreklerimiz ve yaralancak olsa da daha çokça, en nihayetinde güneşli bir limana vurduktan sonra sıkıntı yok.

Özleniyorsun Mersin.

The post Çöl ve Deniz appeared first on Sanat Duvarı.