Aşk bu işte! Duyduğun tek bir şarkı ile dünyan bir anda harap olabiliyor… Hele bir de güne rüyayla başlamışsan… Sevdiğini görmüşsen uzun bir aradan sonra sabah uykusunda… Özlem dayanılmaz olmuşsa bunca aradan, bunca acıdan, uzaklıktan, kırgınlıktan sonra… Yerle yeksan olmuş yüreğin hala çarpıyorsa yalnız onun için, ne kadar ret etsen unuttum desen de, tek bir anda duyduğun tek bir şarkıyla geri geliverir unuttum dediğin ne varsa ne yoksa…

Vuslatı olmayan aşklar yakıcıdır. Kara sevdadır, dermanı yoktur… Yerine başka hiçbir şeyi koyamazsın dünyalık… Allah aşkından başka… Böyle der tasavvuf ilmi… Anlarsın Kays’ın neden adını bile yitirip Mecnun olduğunu… Çöllerin derdine deva olamayışını, onu bir çöl rüzgârına katıp oradan oraya sürükleyip duruşunu… Tarifi yoktur aşkın, ondan daha güçlü bir duygu var mıdır? Sanmam. Olmayan ne bilsin, ama aşkı hayatında bir kez olsun adam akıllı yaşamış bir kimse için, başkaca ne var diye sorsanız HİÇ diyecektir size… Sadece HİÇ!

Hiç olmak sevginin okyanusunda bir damla olmak demektir. Sevgi tek bir maddi varlığa yüklenen mana olamaz, olmamıştır da zaten doğası gereği… Maşuk aşığının derdiyle dertlenir, aşkının nefesiyle nefeslenir kanı canı aşk kokar… Öyle bir hal gelir oturur ki önünden ekmeğini alsanız ses çıkarmaz, sevdiğinin adını anan biri olsa yanında, sarılıp boynuna öpesi gelir…

Mevlana’ya bir gün bir adam gelir ve Şems’den haber getirdim der… Mevlana üstünde başında ne varsa çıkarıp adama verir.

Derler ki adam doğru haber getirmedi size, yalan söylüyordu…

Mevlana, evet der biliyorum, zaten haber doğru olaydı canımı verirdim…

Doğu mistisizmi aşkı DNA’larına kodlanmış şifreleriyle yaşar… Bir tek sözcükle anlatamadığı için hissettiklerini, aşk der adına, sevgi der yetmez, sevda der, hatta o da yetmez kara sevda diye vurgulamaya çalışır anlaşılmak adına… Halk sanatının her alanına bir simge koyar… Türkülerine, folkloruna işler oya gibi sevdasını…

Batı kültüründe ise aşkın derin duygularına kendini kaptırıp koy vermeye pek sıcak bakılmaz… Yanmak, yakılmak, aşkından verem olmak, çöllere düşmek kabul gören bir durum değildir… Romeo ve Juliet tipi aşklara içten içe bir hayranlık duyulsa da, pek inandırıcı gelmez batı insanına… Ama böylesi aşkları yaşamak için de zemin arar bir anlamda…

Bertolt Brecht Sevgi Üstüne adlı yazısında şöyle der; “Sevenler tarihsel bir şeyler katarlar bu sevgiye, sanki bir gün tarihi yazılacakmış gibi. Onlar için kusursuzlukla tek bir kusur arasındaki fark korkunçtur. Oysa dünya bu farkı rahatça göz ardı edebilir. Sevgilerini olağandışı bir şey kılarlarsa, bunu yalnızca kendilerine borçlu olurlar; başaramazlarsa kendilerini sevdiklerinin kusurlarıyla pek de mazur gösteremezler, tıpkı halk önderlerinin kendilerini halkın kusurlarıyla mazur gösteremeyecekleri gibi…”

Epik tiyatronun kurucusu büyük usta bile sevgi adına yazmadan duramamıştır. Sevginin doğasına dokunmayıp yabancılaştırma efektini siyasi platforma taşımıştır… İki insan arasındaki ilişkiyi bir üretim haline dönüştürüp, sevginin bireyleşmesini fabrika dişlilerine katarak toplumsal bir olgu haline getirmeye çabalamıştır.

Son sözü bir başka ustaya bırakalım öyleyse;

“Bütün kitapları yakmalı
Sevda üstüne ne söylemişlerse yalandır
Kitaplara göre insan
Karanlıkta yüzüne bin mumluk lâmba tutulmuş
Gözleri, yüreği kamaşmış insandır
Aptaldır, hastadır, kahramandır
Bütün kitapları yakmalı
Sevda üstüne ne söylemişlerse yalandır.
İçinde bir tek suret yaşayan yüreğe yürek mi derler
Bir tek yaprak veren dalın boynun burarlar
Bir tek meyve veren dalı keserler
İnsan dediğin bir buğday tarlası gibi olmalı
Esti mi rüzgâr bir değil milyonlar için esmeli
Bir tek meyve veren dalı kesmeli
İnsan dediğin derya misali
Üstünde milyonlarca dalga
İçinde kıyametler kopmalı
İnsan dediğin derya misali

Uçsuz bucaksız olmalı. “

Bedri Rahmi Eyüpoğlu

Kim haklı karar vermeden önce bir de Coşkun Sabah’a kulak verin… Bakalım yüreğiniz hangisine eğilim gösterecek…

The post Sevgi Üzerine Çeşitlemeler appeared first on Sanat Duvarı.

Sessiz ve nazenin uzaklardan..

Selam mı getiriyor, aşk nağmesi mi bilinmez..

Raksederken Sevda Tepesi’nde kuş sesleri..

Ezgileri inletir Boğaziçi’ni..

Nazenin gemilere yanıt mı veriyorlar bilinmez..

Bir vapur sireni, bir martı çığlığı

Eşlik eder bu nağmeye Boğaz’dan..

Her gün batımında bir renk cümbüşüdür izlenen..

Gökkuşağı Kız kulesi’ne selam verirken..

Her gören büyülenir silüetin çarpınca..

Kelimeler kifayetsiz kalır,dilleri mühürlenir..

Can bulur sende sevda,nasip olmaz her kula..

Tüm sevda şarkıları hep senle ezberlenir..

Tılsımın vazgeçilmez,aşkın her dem canlarda..

Eser bayram havası tarihi Emirgan Parkı’nda..

Biran Beylerbeyi’nde, bir Bebek Yalısı’nda..

Sevdalar hep uçuşur kelebek kanatlarda..

Görkemin büyülerken, tarihin dünyaya el sallar..

Medeniyet utanır karşında,tarihsel kültür susar..

Bir Sultanahmet’ten seslenir, bir Dolmabahçe’de çağlar !..

Bir kuşbakışı yapar Galata Kulesi’nden..

Sonra bir bakarsın Eyüp Sultan’a uçuyor Hazarfen !..

Bir mendil sallanır birden Üsküdar vapurundan..

Ayrılırken limandan bir sevda türküsü çalar..

Hafif bir umut eser Beykoz yamaçlarından..

Alır yüreklerdeki hüznü Çamlıca’ya el sallar !..

Ada vapuruyla geçer sevdalar hep Boğaz’dan..

Büyükada Heybeli’ye,Burgazada Kınalıada’ya göz kırpar..

Sedefadası Sivriada’yla havasıyla yarışır..

Kaşıkadası Yassıada’ya çiftetelli oynatır..

Tavşanadası’ndan hepsine bir kahkaha patlar !..

Bir Yerebatan Sarnıcı’nda tarihin ayak sesleri..

Bir Beşiktaş tramvayında İstiklal’e yol alır..

Haliç’e yönelirken eski harp gemileri..

Eminönü Balıkçısı’nın sesleri yankılanır !..

Tarih Beyazıt tramvayından Kapalıçarşı’da iner..

Çemberlitaş’a selam söyler, Dikilitaş’a geri döner..

Fatih’ten Ezan sesini Sultanahmet’te dinler..

Senin Arz’ında kutsal, semanda tüm iklimler..

Sen; tarihimizin göz nuru, medeniyetimizin baş tacı..

Sen; ülkemizin gururu, sevdalı yüreklerin ilacı..

Kahrolsun seni üzen,kurusun kirli eller,bitsin artık bu acı..

Dağılsın sis perdesi,son bulsun tüm kargaşa,ölüm çok can yakıcı !..

Ey aşıkların şehri Aziz şehir İstanbul!..

Bozguna esir,hüzne layık değilsin,sende artık huzur bul !..

Seni sana anlatamaz,hiçbir dil ve hiçbir kul..

Şehirlerin Efendisi,Ey Şehr-i yar İSTANBUL !!!…

The post Ey Şehr-i Yar İstanbul!.. appeared first on Sanat Duvarı.