17. Uluslararası İzmir Kısa Film Festivali “1-6 Kasım 2016”

İzmir Kısa Film Festivali yönetiminden yapılan yazılı açıklamada, Kültür ve Turizm Bakanlığı ve İzmir Büyükşehir Belediyesinin yanı sıra Buca, Bornova, Konak ve Karşıyaka belediyelerinin destekleriyle 1-6 Kasım arasında düzenlenecek festivalde 400’ün üzerinde filmin ücretsiz olarak sinemaseverlerle buluşacağı belirtildi.

66 Ülkeden 1378 Kısa Film

Uluslararası İzmir Kısa Film Festivali’nde 66 ülkeden bin 378 film için başvuru yapıldığı, ulusal ve uluslararası dallarda animasyon, belgesel, deneysel ve kurmaca kategorilerinde Altın Kedi Ödülleri için yarışacak filmlerin belirlendiği kaydedildi.

Altın Kedi Ödülleri’nda Yarışacak Film ve Yönetmenleri

Yerli Kısa Film Dalında

• 7 Cantimetre (Metehan Şereflioğlu)
• Cahide Devekuşu’nun Açık Evliliği (Ali Kemal Güven)
• Çevirmen (Emre Kayış)
• Yeryüzündesin. Bunun Bir Tedavisi Yok (Umut Beşkırma)
• Lütfi (Cahit Kaya Demir)
• İki Parça (Murat Uğurlu)
• Guneh (Gülistan Acet)
• Kalıplar ve Çevreler (Enes Ateş)
• Karadeniz (Ulaş Karaoğlu)
• İt (Osman Yazıcı)

Yabancı Kısa Film Dalında

• Ardak (Esmaeil Monsef-İran)
• Wintry Spring (Mohammed Kamel-Mısır)
• Fighting For Death (Eleonora Veninova-Makedonya)
• French (Josza Anjembe-Fransa)
• Slope (Margarida Lucas-Portekiz)
• The Devil is in Details (Fabien Gorgeart-Fransa)
• A Day Off (Wouter Stoter-Hollanda)
• Time Code (Juanjo Gimenez-İspanya)
• The Silence (Ali Asgari-İtalya)
• Sans Chien (David Kremer-Fransa)

Deneysel Kısa Film Dalında

• Yuva (Alper Ayduman)
• Mahkum (Erol Çelik)
• Uyumak (Tolga Hiçyılmaz)
• Savaş Bölgesi (Oğuzhan Kaya)
• Kemik (Volkan Güney Eker)

Belgesel Kısa Film Dalında

• Dağların Oğlu (Yavuz Selim Taşoğlu)
• Ta’rîz; Gri Şehrin Renkli Çocukları (Sezer Ağgez)
• Ali Değil Ari Komutanım (Deniz Özden)
• Müzik, Lütfen! Bir İndie Müzik Yolculuğu (Kutay Acun)
• Kameralı Çocuk (İbrahim Yeşilbaş)

Animasyon Kısa Film Dalında

• Tavşan Kanı (Yağmur Altan)
• Bahçe (İdil Ar Uçaner)
• Arkhe (Batuhan Köksal)
• Önyargı (Fatih Yaşar)
• Mandrake (Ayberk Kaya)

The post İzmir Kısa Film Festivali Altın Kedi Ödülleri Yarışmacıları Belirlendi appeared first on Sanat Duvarı.

Bu filmin yeri benim için ayrıdır. Filmin birçok versiyonu bulunmakta, fakat ben bugün filmin Walt Disney Pictures tarafından hayata geçirilmiş 2 versiyonundan bahsetmek istiyorum. Bunlar 1967 yılında yapılan Çizgi Film ve 2016’da vizyona giren halen vizyonda olan film. Her iki filminde kendine ait senaryoları var elbette ama asıl olarak bu film Rudyard Kipling’in “The Jungle Book: Mowgli’s Story” kitabından esinlenilerek üretilmiştir. Yeni versiyonu çekilen bu film bu sefer çizgi film olarak karşımıza çıkmıyor. Bilgisayar efektleriyle yaratılan hayvanlar ve gerçek bir oyuncuyla çekilen bu film çok yoğun ilgi gördü ve an itibariyle iyi bir hasılat elde etmiş durumda. Fakat benim favorim ise 1967 yapımlı film. Bunun sebebi ise çocukluğumun bu filmi izleyerek geçmesi ve bu sebeple bu filmin bana mutluluk  katıyor olması. Bana göre 67 yapımlı bu film konuyu, hikayeyi çok daha ayrıntılı güzel bir şekilde ele alıyor. İzlerken Mowgli’nin gerçekten yaşadığı sorunları anlayabiliyoruz. Kendini sürekli bir türe adapte etmeye çalışması ormanda gerçekten ne kadar çok kalmayı istediğini bizlere gösteriyor. Kısacası bu film duyguları çok daha iyi aktarıyor bize. Ben 2016 yapımlı versiyonunda bu duyguları alamadım maalesef. Hayvanların bilgisayar ürünü olması ve filmin 3D olması beni filmin içine çok fazla sokamadı maalesef.

Benim aksime yeni çekilen film eskisine göre çok daha fazla ilgi görmüş durumda ve bu şekilde de devam edecek gibi gözüküyor. Birçok film sitelerine göre 2016 yapımlı film çok beğenilmiş olarak gözükmekte fakat ben bu görüşlere karşıyım. Karşı olmamın sebebi ise The Jungle Book ile çocukken tanışmış olmam ve o filme duyduğum hayranlıktır. Çizgi Film olsa da eski versiyonda benim için her şey daha gerçekti. Öyküdeki karakterlere daha çok yer verilmişti. Akbabalar, Colonel Hathi ve Filler gibi. Hatta yeni versiyonda olan Kaa bile eski filmde daha çok yer alabilmişti. Belki de bu çeşitlilikti beni memnun eden. Yeni filmde övülecek asıl nokta Shere Khan’ın Mowgli ile ilgili olan hikayesi ve üzerinde bıraktığı etkiler. Yeni filmde kurt sürüsü çok daha ön planda işlenmiş düştükleri zor durum daha iyi bir şekilde anlatılmış. Shere Khan’ın etkileyici hikayesine rağmen onun ve diğer hayvanların animasyon olması beni çok etkileyemiyor açıkçası. Hemen araya girerek bir başka kaplanlı filmi aklıma getiriyorum. Life of Pi. Bu filmde Richard Parker (Kaplan) olağan üstü bir performans göstermişti. Bildiğim kadarıyla bu filmin yapımında gerçek bir kaplan kullanılmıştı. Konumuza dönmemiz gerekirse hem Richard Parker hem de eski versiyon benim bu filmi çok sevmeme engel oluyorlar.

The Jungle Book

Yeni filmde bir sürü metinlerarasılık var. Yani eski filmden birçok parça taşıyor. Burada araya girmek istiyorum. Eski versiyonda gördüğümüz King Loie ile yeni filmdeki arasında oldukça büyük farklar var. Bence tamamen yeni bir karakter yaratılmış. Konuya geri dönelim eski filmden yeni filme taşınan parçalardan bahsediyorduk. Bunlardan bana göre en önemlileri şarkılar. ”Bare Necessities” ve “I Wanna Be Like You” şarkıları 1967’de en çok öne çıkan şarkılardı ve oldukça da güzellerdi. Zaten Disney’in yaptığı en iyi işlerden birisi de şarkılarıdır, neredeyse her filmlerinden popüler olacak bir veya iki parça çıkartıyorlar. Metinlerarasılığı gördüğümüz yerler ise bu şarkıların da yeni filme uyarlanması. Hatta bazı sahneleri çizgi film ile birebir aynı yapılmış. Fakat ben bu şarkıları da beğenmedim. “Sen de hiç bir şeyi beğenmiyorsun” diyeceksiniz gibi hissediyorum. Fakat ne yapayım bana göre yeniye uyarlanmaya çalışılan bu şarkılar o eski ruhu tamamen öldürmüş. Son olarak da çizgi film versiyonunda insan köyü işlenmişti ve kilit bir rol içeriyordu. Kaa’nın başaramadığı bu hipnotize etmek işini belki de hiç ummadığımız birisi başarmıştı, fakat yeni filmde bu sahneleri de göremedik ne yazık ki. Şimdi olumsuz eleştirileri de bir kenara bırakmamız gerekirse yeni film de oldukça iyi bir film. Mowgli’ye yeni özellikler atfedilmiş. “Human Thing” yani insan icatlarını kullanması hayvanları oldukça huzursuz etmekte ve tepki çekmektedir.

Fakat kim bilir bu icatlar belki filmde bazılarının işlerini görebilir. Gene de siz bana bakmayın eski versiyona olan bağlılığım bu filme gölge düşürmesin. Bu versiyon da tamamen farklı bir bakış açısı getirmiştir. Zaten sinemada bunu gerektirir aynı olan bir şeyi biz de görmek istemeyiz elbette. Farklılıklar olması güzel. Disney’in eskileri unutmaması da güzel. Hikayeyi bilmeyenler için film gerçekten güzel anlatılmış ve akıcı bir şekilde ilerliyor. Bilmiyorum umarım eski versiyonu izleyenler bana hak verirler. Fakat onca yıl geçmişken “The Jungle Book”u yeniden görmek yeniden izlemek bana çok büyük bir keyif verdi. İster yeni film olsun ister eski film olsun kalbimizde Shere Khan’a asla yer yoktur.

Vakit ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim. Film vizyona gireli oldu fakat gene de Spoiler vermeden yazmaya gayret ettim. Kendimi kaptırıp da yazdıysam affola. Görüşmek üzere.

The post “The Jungle Book” Eski Ama Altın Değerinde appeared first on Sanat Duvarı.

Türk seyircisinin antikahramanlara olan düşkünlüğü uzun zamandır gişe sonuçlarına yansımaktaydı zaten. Özellikle de Recep İvedik furyasıyla start veren ve uçsuz bucaksız absürtlüklere bulanan birçok filmin baş karakteri aşırı doğallık komasından müzdarip. Kötü Kedi Şerafettin ise; içinde ki birikmişliği dümdüz dışa vuran ve yaptığı edepsizlikleri kutsallaştırmayı başaran ender bir karakterdir. Durum böyle olunca Şero’ nun okuyucularını peşinden sürüklenmesi de haliyle kaçınılmaz oluyor. Her hareketinde sıradan bir doğallık bulunduran ve bunu da bir tekir kırmasının içgüdüleriyle pekiştiren Şerafettin’in sinemada ki ilk macerası da sağlam senaryo ve titiz bir işçilik sayesinde başarıya kavuşmuş.

Bu noktada; Anima İstanbul stüdyolarının detaylı bir İstanbul betimi eşliğinde karşımıza çıkardığı Kötü Kedi Şerafettin için son zamanların en kaliteli animasyon – hikaye – kurgu anlatımına sahip olduğunu söyleyebiliriz. Üstelik ortaya çıkan işin yetişkinlere hitap etme özelliği de neredeyse hiç denenmemiş olanı beyaz perdede şölene dönüştürmüş.  Filmin senaryo kısmında yer alan Bülent Üstün ile Levent Kazak kalemlerinin kimyası perdeye fazlasıyla yansıyor. Cihangir’de yaşayan birkaç sokak hayvanı üzerinden ilerleyen öykü, ortaya attığı şamata eşliğinde hem görsellik, hem üst düzey diyaloglarla ilerlemesini biliyor. Vizyon tarihinden birkaç ay önce internette yayınladıkları kamera arkası görüntülerinde ne denli zahmetli bir işe kalkıştıklarını gösteren yönetmenler Mehmet Kurtuluş ve Ayşe Ünal ise çektikleri filmin hakkını sonuna kadar vermişler.

Geçtiğimiz yıl vizyona giren ve Türkiye’de ilk olduğunu iddia eden Evliya Çelebi Ölümsüzlük Suyu’nda ki kopuk öyküler, bomboş İstanbul sokakları ve aksak kurgusuna kıyasla, herhangi bir ilk olma vaadinde bulunmayan Kötü Kedi Şerafettin’in teknik kapasitesinin pek çok ünlü animasyon ile eş değer tutulabileceği düşüncesindeyim.  Bununla birlikte Simpsonlar, South Park ve Family Guy gibi uzun soluklu absürt çizgi dizilere aşina olanların Şero sayesinde Nirvana’ya ulaşma ihtimalleri de çok yüksek.

Uzun lafın kısası; içerisinde çarpıcı diyaloglar, siyasi göndermeler, bol alkol ve sağlam bir Müslüm Gürses parçası bulunduran bir animasyon ne kadar animasyon kalabilir diye merak ederseniz eğer, Kötü Kedi Şerafettin kafanızda ki bütün soruları cevaplamaya hazır. Sıradan bir Mart gününde Cihangir sokaklarında yiyecek ve çiftleşme telaşı içerisinde sürüklenen kedimizin bu macerası, akabinde gelecek olan pek çok animasyon işine de örnek olacağa benziyor. Üstelik Uğur Yücel, Güven Kıraç, Yekta Kopan, Demet Evgar ve Ahmet Mümtaz Taylan gibi isimlerin ses verdiği karakterler özgün kalma konusunda adeta birbirlerinden rol çalıyor.

The post Yerli Animasyonda Büyük Adım: Kötü Kedi Şerafettin appeared first on Sanat Duvarı.

30 Nisan 1946 doğumlu olan Plympton 90’lı yılların başından beri uzun ve kısa metrajlı animasyon filmlere imza atmış ve yaptığı kısa metrajlı animasyonlarıyla kendinden söz ettirmiştir. Çoğunlukla gündelik hayattan basit olayları mizahi, felsefik ve absürd bir şekilde kendi tarzıyla yorumlamakta ve bunu yaparken de gerçekten başarılı çalışmalar ortaya koymaktadır.

Sanatı ve çalışmaları ile ilk tanışmam 27. İstanbul Film Festivali ile gerçekleşmişti. 2004 yapımı “Hair High“ ve 2008 yılında Türkiye’deki ilk gösterimi gerçekleşen “Idiots and Angels“ isimli animasyonu yönetmenin en sevilen çalışmalarıdır. “Idiots and Angels“da, her gece yerel çevredeki bir barda takılan ahlaki bakımdan çökmüş, takıntılı, bencil Angel isimli bir adamın yaşadığı doğaüstü ilginç olay karşısında kendisiyle ve düzen ile ilgili mücadelesi eğlenceli ama bir o kadarda düşündürücü bir şeklide işlenmiştir.

Plympton, animasyonun yanı sıra birçok müzik videosuna da imza atmıştır. Amerika’nın ünlü komedyenlerinden Weird Al takma isimli Al Yankoviç’in müzik videolarından bazıları ve Kanye West’in “Heard’Em Say” isimli animasyon klibi yönetmenin çalışmaları arasında bulunmaktadır.

Son filmi olan “Cheatin“de, yine insan duygularının temeline inmiş ve hepimizin hayatlarımızın herhangi bir noktasında karşılaşabileceğimiz aldatma olgusu üzerine odaklanmıştır. Kaderin kendilerini bir fuarda çarpışan araba oyununda bir araya getirmesiyle hayatları değişen Jake ve Ella birbirlerine olan bağlılıkları, birbirlerinden ve hayattan beklentileri, inançları ve en önemlisi birbirlerine olan tutkulu aşklarıyla sınanmaktadırlar. Diyaloga ihtiyaç duymadan gerek kendine has olan çizim tarzıyla gerek konusunun işleniş biçimiyle olsun her anlamda sizi içine çeken yapıya sahip bir animasyon. Yaşadığımız anlık hislerin bizleri nerelere nasıl sürüklediğini ve yaşamlarımıza nasıl yön verdiğini, bizi tanımlayan bu hislerin bizlere neler yaptırabileceğini naif ve açık bir şekilde gösterilmektedir.

Plympton için animasyonlarında kullandığı renkler filmin ruhunu yansıtmalıdır.  “Cheattin (2013)”de pastel renklerle duygusallık, “Hair High (2004)”la 60’ların toy ve havai genç ruhu, “I Married a Strange Person! (1997)“da evlilikte yaşanan karmaşaları, “The Tune (1992)“da ve “İdiots and Angels (2008)”da da anlatılmak istenen felsefenin derin ve soğuk atmosferini hissetmekteyiz.

Bill Plympton daha fazla geç kalınmadan tanışılması ve çalışmaları kaçırılmaması gereken yaratıcı ve mütevazı karaktere sahip nadir sanatçılardan birisi ve 2017’de gösterime sunulması beklenen “Revengeance“ filmi de yine heyecanla beklenmekte.

Bu müthiş sanatçıyı tanımanız dileğiyle…

Herkese iyi seyirler ve güzel günler dilerim.

The post Sevilesi Bir Derviş: Bill Plympton appeared first on Sanat Duvarı.