Pazartesi kokardın bir zamanlar

Hatırlar mısın?

İçli içli hani…

Fırından taze çıkmış susamlı bir simit gibi,

Yanında çay, açık, berrak, sıcacık…

Üşümüş ellerin bir türlü ısınmazdı.

Dokunamazdım parmak uçlarına…

Ne yapsan kar etmezdi,

Dinmeyen yalnızlığına…

Gözpınarlarında biriken damlalar gibi,

Susardı ellerin de,

Tutamadığım avuçlarında…

Yanına sokulurdum usulca,

Nefes alırmış gibi,

Her zaman ki gibi,

Hiçbir şey yokmuş gibi…

Fark ettirmeden,

Ciğerlerime doldururdum seni…

Günlerce çıkmazdı kokun içimden

Bu yüzden çok severdim

Bir zamanlar Pazartesileri…

Önceki İçerikDiyalektik Hayattır
Sonraki İçerikTiyatro Mola “Karanfil Çıkmazı” Prömiyeri ile Perdelerini Açıyor
İstanbul’da yaşıyor, çocukluğunu Yedikule’de geçirdi. Yedikule Lisesi’ni bitirdikten sonra M.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İktisat bölümünde Lisans ve İktisadi Gelişme ve Uluslararası İktisat Bölümünde yüksek lisans eğitimini tamamladı. Ortaokul yıllarında yazmaya başladı ve yazmaktan hiç vazgeçmedi. Üniversite yıllarında başladığı tiyatro çalışmalarını uzun yıllar amatör olarak devam ettirdi. Edebiyat ve sanat hep yaşamında var oldu. Ama müzikle uğraşmaya başladığından beridir artık müzikle edebiyat yapar, müzikle yaşar…

HENÜZ YORUM YOK

Bir Cevap Yazarak Görüşlerinizi Belirtebilirsiniz.