bir sabah uyanırım…

benliğim her zamankinden biraz daha yarım

duyarım; yalnızlıktan sebep o sessizliği

yalvarıp yakarsam da kifayetsiz!

bu yalnızlık, yalnız bırakmaz beni…

 

bir sabah uyanırım…

uyansam da ben, uyanmalardan hep korkarım

kâbuslar korkunç ama alışmak daha beter

mecburiyetler ne kadar da tiksinç!

lanet olsun! kişisel prensipler…

 

bir sabah uyanırım…

istemesem bile sensizlikle tanışırım

seslenirim; merhaba derim yalnızlığıma

ki bu ne delice bir cesarettir!

çileler çok daha zor, yokluğunda…

 

ve bu sabah uyandım…

evet, zor ama ben kâbuslara alışığım

uyanmaları boşver… yüreğim artık yorgun

başka her şey bir yana, sen yoksun ya

gayri zaman akmıyor, zaman durgun

 

kalan ömrümü yasını tutmaya adadım

kahve fallarında çıkmayacak artık adım

biliyorum, zamanı geldi, eyvah!

bu, son, fırsatımdır, belki, eyvallah…

HENÜZ YORUM YOK

Bir Cevap Yazarak Görüşlerinizi Belirtebilirsiniz.