Eylül’de Gel…

0
92
Eylül’de Gel…

Ey sonbahar!

Eylül günlerinin yalnızlığında tut ellerimden şimdi,

Gölgem kalsın bir tek uzaklarda,

Neredeyim bilmeyeyim savrulmuş rüzgârlarında…

Sorma kim olduğumu ne olur?

Güneşinde kavrulmuş dallarımla çınar ağacıydım belki bir zamanlar,

Belki yağmurlarınla ıslanmış, toprağına düşmüş kuru bir yaprak,

Sorma şimdi…

Leyleğin kanadında zamansız göçen Leylaydım geceleri,

Sabahını göremeden yürüyen ağma Mecnundum gölgelerinde,

Her daim seferi…

Yitikliğini gayba göndermiş mektuptum bencileyin,

Bilinmezliğimi bilip susmuştum an’dan içeri…

Çocuk cıvıltısıydım okul bahçelerinde,

Belki de mahzun ağlamaklı bir köşede,

Beyaz yakam siyah önlüğümle kalakalmış birinci sınıf öğrenciydim,

“Öğretmenim ne olur alma içeri beni…”

Sorma artık,

Gelmeyeceğini bile bile,

Nerede diye sorma…

Ama sen yine de gel olur mu?

Her Eylül!

Beklemelere doyamam seni…

Önceki İçerikBir Çocuğun Gözünden Hayat - 3
Sonraki İçerikÖzel - Şiir
İstanbul’da yaşıyor, çocukluğunu Yedikule’de geçirdi. Yedikule Lisesi’ni bitirdikten sonra M.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İktisat bölümünde Lisans ve İktisadi Gelişme ve Uluslararası İktisat Bölümünde yüksek lisans eğitimini tamamladı. Ortaokul yıllarında yazmaya başladı ve yazmaktan hiç vazgeçmedi. Üniversite yıllarında başladığı tiyatro çalışmalarını uzun yıllar amatör olarak devam ettirdi. Edebiyat ve sanat hep yaşamında var oldu. Ama müzikle uğraşmaya başladığından beridir artık müzikle edebiyat yapar, müzikle yaşar…

HENÜZ YORUM YOK

Bir Cevap Yazarak Görüşlerinizi Belirtebilirsiniz.