Cumartesi, Aralık 10, 2016
Etiketler Etiketler: "hüzün"

hüzün

“Asuman”, dedim. “Adın üç kere geldi dilimin ucuna, seslenemedim…” “Adım olması gereken en güzel yerdeymiş…”, demesini isterdim, “Eee?”, dedi. Bekâr evi gibi dağınık bir zihinle boş boş bakıverdi gözlerime. Eee… Bu muydu yani? Bazen insanların kayıtsızlığı karşısında, keşke...

Vakit, kadim sevdalara yürek intikalidir. Umudun aydınlığı koridorlara vuruyorsa havalandırma boşluğundan ve en çok fotoğrafçılar yaralıysa karanlık banyolardan, hüznü göğe taşımanın gebeliğinden yakınır bir ana. Hüzünler geceye babasız doğar. Ekşimiş tüm provalarda dudak payıyla var...